„W odpowiedzi na (...) pismo z dnia 15.10.2007 dotyczące niewłaściwego stanu technicznego głównej klatki schodowej w budynku przy ul. Małopolskiej 15 w Szczecinie informuję, że w dniu 14.11.2007 r. inspektorzy Państwowej Inspekcji Pracy i Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim w Szczecinie dokonali wspólnie kontroli pod wskazanym (...) adresem. W czasie kontroli ustalono, że opisana (...) klatka schodowa została wyłączona z eksploatacji przez pracodawcę. Ustalono ponadto, że do pomieszczeń laboratorium kryminalistycznego oraz do pomieszczeń Koła Miejskiego Stowarzyszenia Emerytów i Rencistów Resortu Spraw Wewnętrznych Rzeczypospolitej Polski mającego siedzibę na l-szym piętrze można dotrzeć przy pomocy dźwigu osobowego. W czasie kontroli dźwig był czynny. Okazano decyzję Urzędu Dozoru Technicznego z dnia 04.10.2007 r. zezwalającą na eksploatację dźwigu do dnia 31.10.2008. Przedstawiciel pracodawcy oświadczył, że dla pracowników laboratorium kryminalistycznego w ciągu dwóch tygodni zostanie uruchomiona inna klatka schodowa z wejściem o strony ulicy Piotra i Pawła. Czas ten jest niezbędny na dostosowanie wejścia do wymogów bezpieczeństwa. Przedstawiciel pracodawcy oświadczył ponadto, że dla członków Koła Miejskiego Stowarzyszenia Emerytów i Rencistów Resortu Spraw Wewnętrznych Rzeczypospolitej Polski przygotowuje się pomieszczenia przy ul. Małopolskiej 16. Przeprowadzka do tych pomieszczeń ma nastąpić do końca stycznia 2008 r. Przeprowadzona kontrola w pełni potwierdziła opisane (...) nieprawidłowości. Ze względu na dużą skalę uszkodzeń stopni schodów niezbędny jest gruntowny remont opisanej (...) klatki schodowej. Ma on nastąpić wg oświadczenia przedstawiciela pracodawcy wraz z przebudową obiektu, która ma rozpocząć się w 2008 r. Dziękujemy za nadesłane informacje i jednocześnie informujemy, że Państwowa Inspekcja Pracy będzie się interesować realizacją zamierzeń przedstawionych w czasie kontroli przez pracodawcę"

Cieszy nas bardzo spóźniona (wymuszona przez KOP) inicjatywa pracodawcy. Z pisma Okręgowego Inspektora Pracy w Szczecinie wynika, że od 29.11.2007 r. dla osób zatrudnionych w laboratorium kryminalistycznym KWP w Szczecinie zostanie uruchomiona inna klatka schodowa z wejściem od strony ulicy Piotra i Pawła. Mamy nadzieję, że jej stan techniczny nie będzie budził jakichkolwiek zastrzeżeń wskazanych w piśmie organów kontrolnych. Mamy nadzieję, że dźwig osobowy (mimo sygnałów o jego awarii) działał będzie do końca stycznia 2008 r. i nie utrudni pracy Miejskiemu Kołu Emerytów i Rencistów Resortu Spraw Wewnętrznych i Administracji Rzeczypospolitej Polskiej. Mamy również nadzieję, że winni stwierdzonego zagrożenia dla życia i zdrowia obywateli i funkcjonariuszy publicznych, pociągnięci zostaną do surowej odpowiedzialności karnej i dyscyplinarnej. 

Informujemy, że dnia 4 października 2007 r. Pan Paweł Szczyrski, Kierownik Biura Organizacji Pozarządowych Urzędu Miejskiego w Szczecinie z upoważnienia Prezydenta Miasta Szczecina, pod rygorem art. 29 ustawy Prawo o stowarzyszeniach, wezwał Komitet Obrony Policjantów do usunięcia w terminie dwóch tygodni rzekomych nieprawidłowości, poprzez uzyskanie koniecznych uzgodnień z Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji (zgodnie z zapisem art. 45 ustawy Prawo o stowarzyszeniach), a także usunięcia z regulaminu stowarzyszenia przepisów pokrywających się z ustawową definicją związku zawodowego.

Ponowne (czwarte) bezprawne wezwanie przez Prezydenta Miasta Szczecina (organ nadzoru) Komitetu Obrony Policjantów do przeprowadzenia wskazanych działań, jak się okazało wynika wprost z bezprawnej natarczywości w tym przedmiocie insp. Tadeusza Pawlaczyka.

W  Prokuraturze w Gorzowie Wielkopolskim znajdują sie materiały przesłane przez Prezydenta Miasta Szczecina. Z dokumentacji tej wynika, że pismem z dnia 6 lutego 2007 r. insp. Tadeusz Pawlaczyk, powołując się na szczegółową analizę dokonaną przez służby prawne KWP w Szczecinie, KGP oraz MSWiA, poinformował Prezydenta Miasta Szczecina, że działalność Komitetu Obrony Policjantów jest pozastatutowa, związana bezpośrednio z problematyką bezpieczeństwa i ochrony porządku publicznego oraz pomawiająca osoby piastujące funkcje organów państwowych o łamanie prawa, w tym popełnianie przestępstw, co godzi w ich autorytet niezbędny do sprawowania urzędu.

W obliczu natarczywości Tadeusza Pawlaczyka, Komitet Obrony Policjantów udzielając odpowiedzi, dnia 15.10.2007 r. skierował do Prezydenta Miasta Szczecina pismo, w którym po raz kolejny wyjaśnił, że zarzuty kierowane pod jego adresem są bezprzedmiotowe i bezzasadne. Ponadto zarzucając całkowitą bezczynność w przedmiocie polemiki z jego argumentami wyraził gotowość do spotkania z Prezydentem w przedmiotowej sprawie. Prezydent Miasta Szczecina przyjął propozycję. Niebawem dojdzie do spotkania.

Komitet Obrony Policjantów wyraża nadzieję, że spotkanie z Prezydentem Miasta Szczecina, Panem Piotrem Krzystkiem – działaczem partii Platforma Obywatelska, która wygrała wybory parlamentarne pod hasłami przywracania w Polsce normalności, ostatecznie wyjaśni wiele kwestii i pozwoli na spokojną działalność naszej organizacji społecznej. W przeciwnym wypadku, to bezpodstawne dążenie do delegalizacji stowarzyszenia, zaskarżymy do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu.

Przepisy ustawy „Prawo o stowarzyszeniach” z 7 kwietnia 1989 r. są niewątpliwie gwarancją (z jednej strony) i narzędziem (z drugiej strony) realizacji jednej z podstawowych wolności, nie tylko obywatela, ale i człowieka. Wolnością zrzeszania się dla osiągnięcia czy wspierania określonych celów – przede wszystkim społecznych.

Jest ona realizacją tej wolności, która gwarantowana jest nie tylko przez polską ustawę zasadniczą, ale i szereg umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (chodzi tutaj przede wszystkim o Powszechną Deklarację Praw Człowieka oraz Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych).

Stanowi ona (w sensie materialnym, a nie formalnym) wyznacznik demokracji, wolności oraz poszanowania podstawowych praw jednostki – wartości te mają charakter uniwersalny i są zarazem wyznacznikiem poziomu cywilizacyjnego, na którym znajduje się państwo. Wszystkie nowoczesne i praworządne państwa XXI wieku bez nich nie mogą się obyć ani z nich zrezygnować bez narażenia się opinii światowej – wyznaczają one markę danego państwa na scenie międzynarodowej. Na nich opiera się także funkcjonowanie Unii Europejskiej (art. 6 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską) jako takiej oraz wszystkich państw w niej uczestniczących.

W dniu 3.10.2007 r. na zaproszenie Głównego Inspektora Pracy w Warszawie, odbyło się spotkanie z przedstawicielami Komitetu Obrony Policjantów. Przedmiotem spotkania były złe warunki pracy pracowników Policji i policjantów oraz brak palarni. Główny Inspektor Pracy zobowiązał się do objęcia wszystkich jednostek Policji (w tym siedziby Komendy Głównej Policji) obowiązkiem zorganizowania w nich pomieszczeń palarni. Pierwsze efekty już są widoczne. Przeprowadzono kontrolę w Komendzie Miejskiej Policji w Szczecinie. Zdaniem KOP wskazała ona wyraznie jaką dbałość o podwładnych okazują odpowiedzialni za taki stan rzeczy komendanci. W tym przypadku insp. Waldemar Horodko, nagradzany za szczególne osiagniecia przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Oto treść pisma Zastępcy Okręgowego Inspektora Pracy w Szczecinie, Pana Mariana Szyszko z dnia 12.10.2007 r. nr rej. Sz-5317/9/07:

„ W nawiązaniu do pisma z dnia 22.06.2007 r. znak Sz-5317/9/07 oraz wypełniając zawarte w nim zobowiązanie informuję Pana uprzejmie o fakcie przeprowadzenia czynności kontrolnych w kolejnej jednostce Policji, którą tym razem była Komenda Miejska Policji w Szczecinie.

Pragnę również przeprosić Pana za zwłokę w udzieleniu odpowiedzi w stosunku do terminu, który zadeklarowałem w przywołanym wyżej piśmie, ale jej jedyną przyczyną były wyłącznie organizacyjne względy.

Kontrolę w Komendzie Miejskiej Policji przeprowadzono w miesiącu sierpniu br. Jej zakresem objęto zagadnienia związane ze stanem technicznym obiektów i pomieszczeń pracy, pomieszczeń higieniczno-sanitarnych, zagadnienia wentylacji, ogrzewania i oświetlenia, zagadnienia przygotowania pracowników do pracy, w tym badania lekarskie, szkolenia w zakresie bhp i ocenę ryzyka zawodowego a także zagadnienia ergonomicznych czynników ryzyka zawodowego (dostosowanie stanowisk pracy wyposażonych w monitory ekranowe do aktualnie obowiązujących przepisów).

Zagadnienia, o których mowa wyżej kontrolowano w odniesieniu do pracowników cywilnych zatrudnionych w Komendzie Miejskiej Policji, aczkolwiek bez wątpienia rozwiązanie problemów stwierdzonych w jej trakcie powinno prowadzić w przyszłości do poprawy warunków służby zatrudnionych w Komendzie funkcjonariuszy.

W związku ze stwierdzonymi w trakcie kontroli nieprawidłowościami inspektor pracy skierował do pracodawcy 43 decyzje administracyjne, w tym 39 na piśmie oraz 3 wnioski w wystąpieniu. Wydane przez inspektora pracy decyzje administracyjne obejmowały problemy dotyczące m.in. poddania pracowników szkoleniom w zakresie bhp, dokonania na określonych stanowiskach pracy oceny ryzyka zawodowego, dokonania oceny warunków pracy na stanowiskach wyposażonych w monitory ekranowe, doprowadzenia do właściwego stanu technicznego eksploatowanych obiektów i pomieszczeń w kontekście stwierdzonych nieprawidłowości, zapewnienia właściwej organizacji pracy na stanowiskach wyposażonych w monitory ekranowe, dostosowania do obowiązujących przepisów eksploatowanej stacji paliw płynnych, opracowania instrukcji bezpieczeństwa w związku z eksploatacją wspomnianej wyżej stacji paliw płynnych.

W trakcie kontroli stwierdzono m.in., że w budynku „A" Komendy Miejskiej Policji wydzielono pomieszczenie palarni. Pomieszczenia takiego nie wydzielono w kontrolowanych obiektach oznaczonych jako „C" i „D", mimo, że świadczyły w nich pracę osoby palące. W tym zakresie do pracodawcy także skierowano decyzję administracyjną z terminem jej realizacji ustalonym na dzień 30.01.2008 r.

O stwierdzonych w toku kontroli nieprawidłowościach dotyczących prowadzenia książek obiektów budowlanych oraz przestrzegania obowiązku wykonywania w terminach określonych w przepisach Prawa budowlanego kontroli okresowych stanu technicznego obiektów poinformowano na piśmie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie.

Informuję również uprzejmie, że przeprowadzono rekontrolę wykonania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji decyzji dotyczącej zorganizowania pomieszczenia palarni w obiekcie Komendy Wojewódzkiej Policji w Szczecinie. Rekontrolę przeprowadzono w związku z upływem terminu na jej wykonanie, wyczerpaniem administracyjnej drogi odwoławczej dla tej decyzji oraz skierowanym przez pracodawcę do Okręgowego Inspektora Pracy pisemnym wnioskiem o zmianę terminu jej realizacji. Inspektor pracy w trakcie rekontroli ustalil, że wydzielone pomieszczenie palarni nie spetnia wymagań w zakresie wyposażenia (wentylacja) uwzględniając jednakże fakt podjęcia przez pracodawcę dzialań w tym zakresie oraz faktycznego korzystania przez palaczy z tego pomieszczenia podjąt decyzję o zmianie terminu jej pełnej i ostatecznej realizacji wydłużając go do dnia 30.06.2008.

W terminie do końca bieżącego roku przeprowadzone zostaną jeszcze przynajmniej dwie kompleksowe kontrole w wybranych komisariatach policji na terenie miasta Szczecina bądź komendach powiatowych policji. O ich wynikach, zostanie Pan poinformowany w terminie do 31.12.2007 r. ” 

O dalszych  krokach podejmowanych przez Głównego Inspektora Pracy bedziemy informowali.

Informujemy, iż pismem z dnia 27 czerwca 2007 roku Pan Roman Giedrojć Zastępca Głównego Inspektora Pracy poinformował Komitet Obrony Policjantów, że w wyniku kontroli zarządzonych w 16 komendanch wojewódzkich Policji, stwierdzono uchybienia w zakresie urządzenia palami w 15 kontrolowanych komendach. W 12 z nich nie urządzono palami w żadnym z użytkowanych obiektów, a w 3 inspektorzy pracy stwierdzili brak palami w jednym z obiektów (w pozostałych obiektach palarnie były urządzone). Użytkowane palarnie (w 4 komendach) nie spełniały wymogu 10-krotnej wymiany powietrza w ciągu godziny, bądź nie dokonano oceny wydajności ich systemu wentylacji.

W następstwie kontroli, w celu przywrócenia stanu zgodnego z przepisami prawa pracy, inspektorzy pracy nałożyli na pracodawców (komendantów wojewódzkich policji):

-  26 nakazów administarcyjnych zapewnienia pracownikom pomieszczeń palami spełniających wymagania przepisów (termin realizacji niektórych decyzji jeszcze nie upłynął),

-  3 decyzje nakazujące zapewnienie w danej palami przynajmniej 10-krotnej wymiany powietrza w ciągu godziny,

-  3 decyzje nakazujące dokonanie oceny, czy w danej palami zapewniona jest przynajmniej 10-krotna wymiana powietrza w ciągu godziny.

Ponadto skierowali do pracodawców 6 wniosków dotyczących zagadnień ochrony zdrowia przed następstwami palenia tytoniu, a wyniki kontroli omówili z przedstawicielami zakładowych organizacji związkowych, działających w poszczególnych komendach wojewódzkich policji.

Dokumentacja kontroli poszczególnych komend wojewódzkich policji (protokoły kontroli, dokumentacja pokontrolna) znajduje się w okręgowych inspektoratach pracy i może być udostępniona zainteresowanym osobom do wglądu, na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wyniki kontroli komend wojewódzkich policji wskazywały na możliwość wystąpienia podobnych nieprawidłowości w innych jednostkach (komendach miejskich, powiatowych, rejonowych, komisariatach, posterunkach, etc.) 

Roman Giedrojć zapewnił, że zwrócił się do Zastępcy Komendanta Głównego Policji z prośbą o podjęcie działań zmierzających do zapewnienia pracownikom zatrudnionym w pozostałych jednostkach policji odpowiednio wyposażonych palami.

Zastępca Głównego Inspektora Pracy podkreślił, że zgodnie z kompetencjami Państwowej Inspekcji Pracy - przeprowadzone kontrole dotyczyły zapewnienia przez pracodawców (komendantów wojewódzkich policji) pomieszczeń palami dla pracowników cywilnych, zatrudnionych na umowę o pracę w tych komendach, do czego zobowiązuje pracodawców prawo pracy - art. 233 Kodeksu pracy oraz § 111 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 169, póz. 1650).

Ze swej strony przypominamy wszystkim zainteresowanym, że Komendant Główny Policji w paragrafach trzecim i czwartym, Zarządzenia nr 916 z dnia 24 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków bezpieczeństwa i higieny służby oraz organizacji służby bhp w Policji, zobowiązał kierowników jednostek Policji do zapewnienia policjantom bezpiecznych i higienicznych warunków służby, przy odpowiednim wykorzystaniu osiągnięć nauki i techniki. Według powołanego zarządzenia w celu zapewnienia bezpieczeństwa i higieny służby w Policji stosuje się odpowiednio przepisy Działu X ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, który zawiera wskazany przez Romana Giedrojcia art. 233. Zarządzenia Komendanta Głównego Policji to zbiór jego poleceń adresowanych do wszystkich policjantów. 

Wskazane przez Zastępcę Głównego Inspektora Pracy uchybienia stanowią naruszenia dyscypliny służbowej podlegające odpowiedzialności dyscyplinarnej.

Komitet Obrony Policjantów jest informowany o przypadkach pouczania policjantów, przeciwko którym wszczęto postępowania dyscyplinarne o tym, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 19.03.2007 r. rozszerzył ich uprawnienia dotyczące możliwości ustanawiania obrońcą osób spoza kręgu policjantów, w tym obrońcy profesjonalnego (adwokata, radcy prawnego). Policjantom wmawia się, że podstawą prawną takiego działania ma rzekomo być możliwość bezpośredniego stosowania zapisów Konstytucji.

Wbrew temu co twierdzą przełożeni, Trybunał Konstytucyjny nie rozszerzył praw policjantów w przedmiocie powoływania obrońcy spoza kręgu policjantów, w tym obrońcy profesjonalnego. Trybunał Konstytucyjny stwierdził jedynie, że przepis zawarty w art. 135f ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji jest niezgodny z art. 42 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Stwierdzenie niezgodności z Konstytucją wskazanego przepisu spowodowało jego wykreślenie i niemożność stosowania. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego wyeliminował zatem z obrotu prawnego przepis na podstawie którego policjant mógł ustanowić obrońcę.

Pojawia się zatem pytanie: Czy można powoływać obrońcę bezpośrednio w oparciu o przepisy Konstytucji RP ? Zgodnie z art. 42 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, każdy przeciw komu prowadzone jest postępowanie karne, ma prawo do obrony we wszystkich stadiach postępowania. Może on w szczególności wybrać obrońcę lub na zasadach określonych w ustawie korzystać z obrońcy z urzędu. Jeśli jak twierdzą przełożeni Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 19.03.2007 r. rozszerzył prawo policjantów do obrony, dając mi możliwość powołania obrońcy spoza kręgu policjantów, w tym obrońcy profesjonalnego, to kierując się dyspozycją wskazanego wyżej przepisu Konstytucji przysługuje policjantom prawo korzystania na zasadach określonych w ustawie z obrońcy z urzędu.

Wątpliwości budzi jednak sformułowanie „na zasadach określonych w ustawie”. Nie wiadomo bowiem o jaką ustawę chodzi. W przypadku postępowań karnych, naturalnie chodzi o ustawę Kodeks postępowania karnego. W przypadku postępowań dyscyplinarnych prowadzonych przeciwko policjantom przez analogię najprawdopodobniej ustawę o Policji. To ona reguluje przebieg postępowań dyscyplinarnych. W tej ostatniej jednak nie znajdziemy niczego o zasadach korzystania z obrońcy z urzędu w postępowaniu dyscyplinarnym. Nie ma w niej również odwołania w tym przedmiocie do rozdziału 9 ustawy Kodeks postępowania karnego pt. „Obrońcy i pełnomocnicy” (art. 82-89). Ustawa o Policji w części poświęconej zasadom prowadzenia postępowań dyscyplinarnych odwołuje się do Kodeksu postępowania karnego tylko i wyłącznie w przedmiocie wezwań, terminów, doręczeń i świadków (art. 135p ust. 1).

Wobec powyższego powoływanie obrońcy w postępowaniach dyscyplinarnych, bezpośrednio w oparciu o przepisy Konstytucji miejsca mieć nie może. To z kolei powoduje, że wszystkie wszczęte postępowania dyscyplinarne nie mogą być prowadzone. Należy je zawiesić do czasu znowelizowania ustawy o Policji.

W dniu 10 grudnia 2006 roku do Komitetu Obrony Policjantów zwrócili się o udzielenie pomocy Pan Tomasz S. były Dyrektor Departamentu Bezpieczeństwa Publicznego Ministerstwa Spraw Wewnetrznych i Administracji oraz Pan Waldemar P. były Komendant Komisariatu Kolejowego Policji Warszawa Centralna. Pomoc taką otrzymali.

Komitet Obrony Policjantów delegował swego prawnika nadkom. Włodzimierza Ostrowskiego do udziału w postepowaniu dyscyplinarnym w charakterze obrońcy wymienionych policjantów oraz do udzielenia im porady prawnej co do odwołania się od niekorzystnych dla tych funkcjonariuszy decyzji personalnych.

Komitet Obrony Policjantów po zapoznaniu się z całością materiałów w sprawie, prezentowanych w mediach a opartych głównie o relacje jednej ze stron a mianowicie Komendanta Głównego Policji oraz w oparciu o relacje przekazane przez samych obwinionych w postepowaniu dyscyplinarnym doszedł do wniosku, że między tymi relacjami nastapuje duży dysonans wskazujący na to, że Komendant Główny Policji przekazuje mediom i opinii publicznej nierzetelne i niepełne informacje dotyczące przebiegu zdarzenia. Przypuszczalnie może on manipulować postepowaniem i ewentualnie dokonać skazania policjantów w oczach społeczeństwa, kiedy w rzeczywistości za nieprawidłowości, które zostały ujawnione wydarzeniami nadzwyczajnymi związanymi z tragiczną śmiercią policjantów odpowiada On jako przełozony wszystkich policjantów.

Nie od dzisiaj wiadomo, że policyjne samochody służbowe wykorzystywane są do celów prywatnych przez kierowników w Policji a szczególnie tych najwyższych. Policjanci najwyższego szczebla Komedny Głównej Policji i komend wojewódzkich a w zasadzie ich kierowcy odwożą i przywożą tymi pojazdami ich żony do pracy, ich dzieci do szkół, używają samochodów służbowych do wycieczek, wizyt w teatrach a nawet do prywatnych wyjazdów poza teren województwa. Dlatego też można stwierdzić, że proceder ten miał głęboko zakorzenione tradycje. Wydawał się rzeczą normalną i naturalną, kiedy w rzeczywistości był wynaturzeniem i sprzeniewierzaniem państwowego mienia. Komitetowi Obrony Policjantów znane są relacje świadków i jest on w stanie wykazać w postępowaniach dyscyplinarnych, że proceder ten był powszechny. O ile oczywiście Komendant Głowny Policji dopuści obronę do głosu. 

Komendant Głowny Policji  naświetlając sprawę i informując opinie publiczną o tym, że winni pożałuja, dokonał potępienia czynu przed wszczęciem stosownego postepowania  i tym samym rozstrzygnął już o winie i jedynej z możliwych karze, jaka może być na policjantów nałożona. Tymczasem takie działanie jest bezprawne, nieprofesjonalne i nieetyczne. Prawo nakazuje najpierw zbadanie sprawy a potem wypowiadanie się co do zebranych dowodów i wymierzenie na ich podstawie kary. Osądzanie tylko w kontekście zdarzenia nadzwyczajnego, które nie miało bezpośredniego związku z ewentualnym wykorzystaniem pojazdu do celów pozasłużbowych nie powinno mieć miejsca.

W związku z powyższym Komitet Obrony Policjantów uznał, że w tej sprawie powinien działać. W związku z tym polecił nadkom. Włodzimierzowi Ostrowskiemu wszczęcie w jego imieniu nieodzownych działań uniemożliwiających pozaprawe zakończenie postępowań dyscyplinarnych przez Komendanta Głównego Policji. Gdy zajdzie taka potrzeba również działań prowadzących do zblokowania postępowań administarcyjnych, jeśli bedą one godzić w interes obwinionych policjantów i interes słuzby tożsamy z interesem społecznym.

Uprzejmie informujemy wszystkich policjantów, że prawnicy KOP doprowadzili do uchylenia przez sąd administracyjny decyzji o zwolnieniu ze służby policjanta, który został „namówiony” przez przełożonych do napisania raportu w tej sprawie, a następnie rozwiązano z nim stosunek służbowy w związku z osiągnięciem 30 lat wysługi emerytalnej (art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji). Zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny jak i Naczelny Sąd Administracyjny (oczywiście strona służbowa zaskarżyła niekorzystny dla niej wyrok) podzielił nasz pogląd, że niedopuszczalne jest zwolnienie policjanta ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji w sytuacji gdy o takie rozwiązanie stosunku służbowego wystąpił sam zainteresowany. Wynika to z tego, iż z chwilą złożenia raportu w tej sprawie winien być zastosowany inny tryb zwolnienia (art. 41 ust. 3 ustawy o Policji).

Przedstawiony pogląd wskazuje na to, że od wielu lat bezprawnie zwalnia się policjantów ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Oczywiście dla wielu z nich takie rozwiązanie, stosowane przez organy Policji, było ze wszech miar korzystne otrzymywali oni bowiem roczne świadczenie (art. 117 ustawy o Policji) oraz propozycję podniesienia dodatków, a co najważniejsze rozstanie się z nowymi szefami. Jednakże dla wielu innych policjantów był to zwykły przymus po otrzymaniu, tzw. „propozycji nie do odrzucenia” od swoich przełożonych. (To właśnie przede wszystkim dla nich jest niniejsza informacja.)

Sądy administracyjne uchylając niekorzystne decyzje zwolnieniowe w przedmiotowej sprawie podważyły prawidłowość rozwiązywania stosunków służbowych jaka utrwalona została od wielu lat. Tym samym wskazały nie tylko na możliwość skutecznego zablokowania przez policjanta objętego „propozycją” postępowania administracyjnego o zwolnieniu go ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji ale także na możliwość wzruszenia w trybie stwierdzenia nieważności (art. 156 par, 1 pkt 2 Kpa) ostatecznego (prawomocnego) rozkazu o zwolnieniu ze służby przez wszystkich tych, którzy z takiego sposobu pozbycia się ich ze służby są do dnia dzisiejszego niezadowoleni.

Komitet Obrony Policjantów musi jednak zaznaczyć, iż w świetle obecnej degrengolady w Policji wynikającej przede wszystkim z braku profesjonalizmu szefów (często z cztero lub siedmioletnim stażem w służbie albo tez z eSBecką przeszłością) powrót do służby może okazać się niemożliwy albowiem objęto by go zaraz mobbingiem (kierując do pracy w patrolu pieszym) lub dyskryminowano postępowaniami dyscyplinarnymi za tzw. „byle co”. Dlaczego jednak w ocenie KOP warto powalczyć ? Przede wszystkim dla satysfakcji i pieniędzy. Powrót prawny do służby (bo faktyczny jak wykazaliśmy jest niemal niemożliwy) wart jest zachodu. Uchylenie rozkazu o zwolnieniu łączy się także z:

• odszkodowaniem (to co najmniej sześć uposażeń),

• zaliczeniem części okresu pobytu poza służbą do służby a co za tym idzie zwiększeniem wysługi emerytalnej (szczególnie dla tych co służyli niewiele ponad 15 lat, tj. nie wzięli, tzw. „wszystkiego”),

• możliwością zaprzestania służby z powodu choroby na 12 miesięcy (dla tych co nie mają satysfakcjonującego ich orzeczenia komisji lekarskiej),

• nowym pełnym świadczeniem rocznym,

• brakiem konieczności zwrotu odprawy (mieliśmy bowiem prawo przypuszczać, że zostaliśmy zwolnieni prawidłowo, ponadto pieniądze wydaliśmy na bieżące potrzeby rodziny),

• wzrostem nowej odprawy (m.in. o wysługę),

• możliwością otrzymania kolejnej nagrody jubileuszowej (po przywróceniu do służby jesteśmy w stanie utrzymać się w niej skutecznie co najmniej rok a przy obecnie niskiej jakości obsługi prawnej i kadrowej nawet dwa lub trzy lata),

• możliwością podjęcia nowych negocjacji w sprawie o zwolnienie (wiąże się to z wymianą, tj. szybkim zwolnieniem za wzrost dodatku),

• możliwością wystąpienia do sądu cywilnego z powództwem o odszkodowanie za okres pozostawania poza służbą, który nie został zaliczony do służby (chodzi tu przede wszystkim o wypłatę różnicy między świadczeniem emerytalnym a możliwym otrzymywanym uposażeniem plus ewentualne korzyści).

Droga do tego jest długa, jednakże faktycznie nic nas nie kosztuje bo tylko tyle co wartość środków pisarskich i znaczków. Nie ma też nic do stracenia, a do zyskania jest wiele. Wzory stosownych wystąpień KOP udostępni wszystkim zainteresowanym. Po zakończeniu sprawy, o której wspomnieliśmy na początku niniejszego komunikatu pokażemy ją całą poczynając od raportu policjanta poprzez decyzję zwolnieniową, odwołanie, decyzję organu II instancji, skargę do WSA, skargę kasacyjną organów Policji, wyrok NSA, rozkaz sytuujący funkcjonariusza w służbie (ewentualnie inne pisma ponaglające przełożonych do stosowania prawa).

Na zakończenie uprzejmie informujemy, że KOP wspomaga policjanta w sprawie zwolnienia go ze służby w związku z orzeczeniem komisji lekarskiej MSWiA stwierdzającej o jego „całkowitej niezdolności do służby” w Policji. Stoimy na stanowisku, że takie orzeczenie nie spełnia wymogów art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, który wskazuje jako przesłankę rozwiązania stosunku służbowego „trwałą niezdolność”. W naszej ocenie te dwa pojęcia są różne i to nie tylko semantycznie ale także dlatego, że komisje lekarskie mogą orzekać wobec policjantów zarówno o całkowitej jak i o trwałej niezdolności do służby. Należy tu zaznaczyć, że orzeczenie całkowitej niezdolności i zwalnianie nas ze służby jest zwykłym „rolowaniem” policjantów. Całkowita niezdolność podlega bowiem ciągłej komisjonowaniu co może doprowadzić po kilku latach do tego, że nie będziemy mieli ani pracy ani renty inwalidzkiej. O osiągnięciach KOP w tej ostatniej sprawie informować będziemy policjantów na bieżąco odrębnymi komunikatami.